مدتها بود که یه تئاتر خوب ندیده بودم .انگار آخریش افرای بیضایی بود.
این روزها از صدقه سر فرهنگ و ارشاد،فجر و جشن واره دو تئاتر خوب دیدم .
"تی ترون "کاری از حیدر مظفری و" کابوس" از رامتین بالف.
بازیهای خوب ،کارگردانی های قوی و متن های پر محتوا از ویژگی های این تئاترها بود.
اما یک نکته مرا آزرد و آن هم اینکه باز هم ممیزی نگذاشته بود که اجرا سلاخی نشود.
و دیگر آنکه گویی همه میدانستند(از متن گرفته تا کارگردان) که شاید مجالی دیگر برای حرف زدن نباشد و برای همین از هر دری میگفتند تا ناگفته ای نماند!
ای کاش ..
وقتی میگیم آرزو ،فکر میکنید چه چیزی در اندیشه ما نقش می بندد؟!
نظر برخی از بزرگان :